Search
Close this search box.
Κάτω Από Την Λεπίδα
Κάτω Από Την Λεπίδα του Μιχάλη Ντάλλα
  • Κάτω Από Την Λεπίδα

Κάτω Από Την Λεπίδα

Ο Βασιλιάς Των Βασιλέων

Ο ενθουσιασμός του ήταν κάτι παραπάνω από φανερός εκείνο το πρωί. Τα ιδρωμένα χέρια του έτρεμαν από ευτυχία και λαχτάρα, και ένα πλατύ, υστερικό, σχεδόν σατανικό χαμόγελο, ήταν απλωμένο στο πρόσωπό του, αγκαλιάζοντας και διαστρεβλώνοντάς το απ’ άκρη σ’ άκρη, ξεκινώντας από το στόμα του, και σβήνοντας περίπου στο σημείο που ξεκινούσαν οι, κρυμμένοι από τα κατσαρά μαλλιά, λοβοί των αυτιών του. Οι φλέβες στο μέτωπο του χοροπηδούσαν σε έναν τρελό, άστατο ρυθμό, και έδειχναν να ζωντανεύουν κατά βούληση. Χαμένος στους πιο νοσηρούς διαδρόμους του διαλυμένου μυαλού του, είχε πλέον απαλλάξει και ελευθερώσει τον εαυτό του από την προσπάθεια διαφυγής από τον εφιαλτικό λαβύρινθο – αν υπήρξε ποτέ πραγματικά προσπάθεια – και είχε περάσει προ πολλού πλέον, το σημείο χωρίς επιστροφή.

Θα δραπέτευε, επιτέλους, από τον γλοιώδη κόσμο στον οποίο είρπε με την θέληση του για τόσο πολύ καιρό, κολακεύοντας και χαϊδεύοντας την κάθε κίνηση του Βασιλιά, και θα μπορούσε, έστω και για μία μέρα (¨καλύτερα από το τίποτα!¨ αναφώνησε μανιακά στα ενδότερα του μυαλού του), να πάρει την θέση του. Και μαζί με τη θέση του, όλη την δύναμη, τον σεβασμό, και τον πλούτο, τα οποία θα έφερε περήφανα, ως μετάλλια πολέμου, σάπια από την ηλικία και την προέλευσή τους.

Ο δουλοπρεπής αυλικός, πάλευε να μην του ξεφύγουν οι μανιακές κραυγές χαράς εκείνο το πρωινό, καθώς επρόκειτο να στεφθεί, Βασιλιάς Των Βασιλέων.

Κάτω Από Την Λεπίδα

Με Βασιλική περιβολή, εισήλθε στην τεράστια τραπεζαρία, έχοντας λάβει την υπόσχεση ότι θα του συμπεριφέρονται πλέον ως Βασιλιά. Θα είναι Βασιλιάς. Οτιδήποτε λαχταρούσε, φαγητό και κρασί, θα γινόταν δικό του μέσα σε μια στιγμή, αρκεί να το ζητούσε. Χορευτές και μουσικοί τον διασκέδαζαν, με παραστάσεις και χορούς που τόσο πολύ τον εντυπωσίαζαν. Διασκορπισμένες ανάμεσα στο πλήθος, μορφές χωρίς ραχοκοκαλιά, μολυσμένες από δειλία, (για μια στιγμή ένιωσε σαν να κοιτούσε σε καθρέπτη), οι οποίες επαινούσαν με κάθε ευκαιρία τις γυαλιστερές ρόμπες των αρχόντων. Και για αυτές τις στιγμές, που κανείς δεν μπορούσε να του στερήσει, το είχε κατακτήσει, κλειδωμένο μέσα στην ιδρωμένη παλάμη της γροθιάς του, έχοντας δουλέψει τόσο πολύ για αυτό, κάθε στιγμή της σκιώδους και αξιολύπητης ζωής του. Για αυτές τις στιγμές, είχε γυρίσει ανάποδα την μοίρα που ο ίδιος είχε επιλέξει, με μία που τον έφερνε, στην κορυφή του κόσμου.

Βολεύτηκε στον θρόνο Του, και ανάμεσα σε μανιακά γέλια, πράξεις ακόλαστες που πάντοτε συνοδεύουν τις προκατακλυσμιαίες συμπεριφορές της εξουσίας, και μία απελπιστική, εσωτερικευμένη κραυγή που μάτωνε το μυαλό του και παρακαλούσε την κλεψύδρα να μην αδειάσει, το πρόσεξε. Ένα ξίφος, κρεμασμένο ακριβώς πάνω από τον θρόνο του, μακρύ και στιλπνό, με μία ανεπαίσθητη κίνηση να του προσφέρει ιδιότητες υπνωτισμού. Το ξίφος κρεμόταν από λεπτές, καφετιές τρίχες αλόγου. Ποιος…γιατί…γιατί δεν του είχε πει κανείς τίποτα; Ήταν όλοι τόσο θολωμένοι από το αισχρό και ανήθικο γλέντι, ή μήπως ήταν ο μόνος που μπορούσε να το δει; Ποιανού ήταν το ξίφος, και γιατί το κρέμασαν σε αυτό το σημείο; Γιατί ο οποιοσδήποτε να κάνει κάτι τέτοιο; ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΤΟΥ;;!!!

Ο Δαμοκλής στράφηκε σαστισμένος προς το κέντρο της αίθουσας, και είδε το εκστασιασμένο πλέον πλήθος, να χορεύει, να γελάει, να πίνει, και να καταναλώνει οτιδήποτε κοσμούσε τα μακρόστενα τραπέζια, δίχως ίχνος ευπρέπειας. Ένιωσε μόνος και φοβισμένος, και μία παγωμάρα διαπέρασε την γυρτή ραχοκοκαλιά του, πριν ξαναστρέψει το βλέμμα του προς το κρεμάμενο ξίφος, για δεύτερη φορά.

Ο Θρύλος Επιστρέφει…Ξανά

Η Εικονική Πραγματικότητα ξεκίνησε ως σκέψη, και στην συνέχεια έννοια, πολύ καιρό πριν. Με λίγη τόλμη, θα μπορούσαμε να ορίσουμε χρονολογικά την έλευση της, περί των αρχών της δεκαετίας του 1930. Ακόμη όμως και πριν από αυτό, είχαν γίνει απόπειρες τροποποίησης και μεταβολής της αντίληψης της όρασης των ανθρώπων. Πίνακες ζωγραφικής ή φωτογραφίες, ήταν αρχικά τα πεδία δράσης. Φυσικά, ο όρος Εικονική Πραγματικότητα, άργησε πολύ να γίνει κομμάτι του σύμπαντος μας, αλλά οι απόπειρες πάνω στις πρακτικές της, μετράνε πολλά χρόνια.

Πληθώρα εκδοχών έχουν κατά καιρούς παρουσιαστεί στο, διψασμένο για καινοτόμα τεχνολογία, κοινό, με όλες να προκαλούν αμέσως χαώδη ενθουσιασμό, υποσχόμενες συναρπαστικούς, καινούργιους κόσμους, φτιαγμένους από pixels, έτοιμους για εξερεύνηση. Όλες αυτές οι εκδοχές, κοιτούσαν πολύ μπροστά παίρνοντας ώθηση από την καλπάζουσα φαντασία των εμπνευστών τους, περιορίζονταν όμως απογοητευτικά, από την υπάρχουσα τεχνολογία. Ως αποτέλεσμα, τα υποσχόμενα προτζεκτ συνέχισαν να ζουν κυρίως μέσα σε εργασίες, τεχνολογικές μελέτες, και καινοτόμα πειράματα.

Η Δαμόκλειος Σπάθη

Έπρεπε να περιμένουμε μέχρι το 1968, όταν ο Ivan Sutherland, μαζί με τον μαθητή του, Bob Sproull, δημιούργησαν το πρώτο ολοκληρωμένο σύστημα Εικονικής Πραγματικότητας, το οποίο τοποθετούνταν στο κεφάλι του χρήστη. Ήταν συνδεδεμένο σε υπολογιστή, και όχι σε κάμερα, όπως οι προηγούμενες εκδοχές συστημάτων Εικονικής Πραγματικότητας. Η συσκευή ήταν προφανώς πρωτόγονη σε επίπεδο επιλογών και ρεαλισμού. Τα γραφικά που παράγονταν από τον υπολογιστή, ήταν εμβρυακού επιπέδου, και αποτύπωναν κυρίως δωμάτια και αντικείμενα. Το σύστημα VR του Sutherland, λάμβανε τα παραγόμενα γραφικά από τον υπολογιστή, και τα μετέφερε στο σύστημα απεικόνισης, το οποίο έφερε ο χρήστης στο κεφάλι του.

Το επιβλητικό αυτό σύστημα, ήταν μεγάλο σε μέγεθος, ίσως λίγο τρομακτικό, σίγουρα πολύ βαρύ ώστε να το φοράει κάποιος για πολλή ώρα. Κρεμόταν από το ταβάνι, ακριβώς πάνω από το σημείο που καθόταν ο χρήστης. Το όνομα του συστήματος ήταν, ¨Δαμόκλειος Σπάθη¨ (Sword of Damocles).

Ο Βασιλιάς Είναι Νεκρός

Πολλές οι διαφορετικές εκδοχές και απόπειρες, επιτυχημένες και μη, που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια. Ταινίες και video-games, περιοδικά και προγραμματιστές, τα πάντα γύρω μας υπόσχονταν ένα σύστημα VR, το οποίο θα μεταμόρφωνε την βαρετή πραγματικότητά μας, σε έναν κόσμο που σφύζει από δράση, γεμάτο εκπλήξεις και περιπέτειες.

Η αναμονή έδωσε την θέση της σε απίστευτες εκδηλώσεις λατρείας, όταν το 1999, το φαινόμενο “The Matrix” σάρωνε τα πάντα στο πέρασμα του. Το ριζοσπαστικό σενάριο της ταινίας, σε συνδυασμό με τα επαναστατικά οπτικά εφέ, έβαζαν τον θεατή σε έναν εικονικό κόσμο, κατασκευασμένο από τις Μηχανές, που κατείχαν πλέον την απόλυτη εξουσία. Στον κόσμο αυτό, οι καλοκουρδισμένοι σαν ελβετικά ρολόγια, άνθρωποι που τον κατοικούσαν, παρήγαγαν πολύτιμες πρώτες ύλες για τις Μηχανές, δίχως να έχουν ιδέα για την πλάνη. Η ταινία, καθώς και τα sequel τα οποία σύντομα ακολούθησαν, μπορεί να μην προσέφεραν μια διαδραστική εμπειρία Εικονικής Πραγματικότητας, διεύρυναν όμως σε μεγάλο βαθμό, το μυαλό και την οπτική του χρήστη πάνω σε αυτήν.

Όλες αυτές οι απόπειρες κρατούσαν το κοινό σε ετοιμότητα, με την φαντασία του να καλπάζει σε ψηφιακούς κόσμους, περιμένοντας την Εικονική Πραγματικότητα να καταφέρει το πρώτο της, δυνατό χτύπημα. Τουναντίον, η μία απογοήτευση διαδεχόταν την άλλη, με video-game VR kits να απογοητεύουν τους χρήστες, ή ακόμα και να μην φτάνουν καν στην αγορά, είτε λόγω τεχνικών θεμάτων, είτε λόγω υπερεκτιμημένων δυνατοτήτων. Υπήρξαν βέβαια εφαρμογές, οι οποίες προσπάθησαν να εισάγουν τον χρήστη σε ψηφιακούς κόσμους, δίνοντας τους την δυνατότητα να αλληλεπιδράσουν με αυτούς, έως ένα σημείο. Το διψασμένο κοινό απογοητευόταν ξανά και ξανά, καθώς οι σχετικές εφαρμογές ποτέ δεν έφερναν εις πέρας όσα υπόσχονταν. Εκτός αυτού, ακόμη και οι μισό-τελειωμένες προσπάθειες, οι οποίες συνήθως βασίζονταν εξ ολοκλήρου στον εντυπωσιασμό του χρήστη, ήταν υπερβολικά ακριβές για τον μέσο αγοραστή.

Ζώντας Με Το Ξίφος

Ο Βασιλιάς βεβαίως δεν σκόπευε να εξαφανιστεί τόσο άδοξα, δίχως τιμή. Και όπως μας αποδεικνύει η ιστορία, η ήττα δεν αποτελούσε ποτέ εναλλακτική. Η Εικονική Πραγματικότητα πραγματοποίησε μία εκρηκτική επιστροφή στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, εξαγνίζοντας τον εαυτό της για τα μισό-τελειωμένα συστήματα και τις αποτυχημένες απόπειρες των προηγούμενων. Καθώς όμως η ειλικρίνεια είναι αρετή, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η λέξη ¨αποτυχία¨, δεν είναι σε καμία περίπτωση ο σωστός όρος για να περιγράψουμε τις απόπειρες πραγμάτωσης της Εικονικής Πραγματικότητας, κατά τις προηγούμενες δεκαετίες. Γιατί οι προσπάθειες μπορεί να ήταν άκαρπες τις περισσότερες φορές, αλλά όλες τους αποτελούσαν βήματα μπροστά, προς το μέλλον, τον στόχο, και όλα τα φανταστικά, που σύντομα επρόκειτο να δούμε και να βιώσουμε.

Επιστροφή στο σήμερα, και βλέπουμε πόσο στενές και ποιοτικές σχέσεις έχει αποκτήσει η Εικονική Πραγματικότητα με Μουσεία, Πολιτιστικά Ινστιτούτα, ψευδό-διαδραστικές (για την ώρα) ταινίες και βίντεο, και φυσικά με τον κόσμο του video-gaming. Μπορούμε πλέον να περιπλανηθούμε στην Γη προϊστορικών εποχών, μέσω Μουσείων τελευταίας τεχνολογίας, να εισέλθουμε σε φανταστικούς κόσμους και να αλληλεπιδράσουμε με τις διάφορες πτυχές τους, ή να συγκρουστούμε με την εξουσία των Μηχανών στο “The MatrixVR” video-game, μέσω των εντυπωσιακών γυαλιών που έχουν κατασκευαστεί.

Η εποχή της Εικονικής Πραγματικότητας είναι εδώ, και οι πιθανότητες μοιάζουν απέραντες.

Εξέλιξη

Το πολύ σοφό ρητό μας προτρέπει να διασκεδάσουμε πρώτα, και να δουλέψουμε αργότερα (υπάρχει μία μικρή πιθανότητα να είναι το αντίθετο, αλλά ποιος νοιάζεται), και αφού η Εικονική Πραγματικότητα έκανε μία συντριπτική είσοδο στον κόσμο της διασκέδασης, έχει έρθει πλέον η ώρα και για την Εκπαίδευση να εκμεταλλευτεί τις ατελείωτες δυνατότητές της.

Έχει φτάσει ο καιρός να γίνουμε μάρτυρες της ένταξης συστημάτων VR στην εκπαίδευση ενηλίκων. Βρισκόμενη έτη φωτός μπροστά από τις παραδοσιακές πρακτικές εκπαίδευσης και διδασκαλίας, η Εικονική Πραγματικότητα, θα επιτρέψει στους σπουδαστές να ασκηθούν σε εξομοιωμένες καταστάσεις, σε πραγματικό χρόνο. Αυτή η μέθοδος, θα τους προσφέρει την δυνατότητα να κάνουν πρακτική πάνω στο πεδίο ειδίκευσής τους, αντιμετωπίζοντας όλες τις εναλλακτικές και παίρνοντας αποφάσεις, χωρίς τα ρίσκα και τους κινδύνους που υπάρχουν στον αληθινό κόσμο. Φανταστείτε έναν φοιτητή Ιατρικής, ο οποίος σπουδάζει για να γίνει χειρούργος, να αλληλεπιδρά με έναν ασθενή κατά την διάρκεια του χειρουργείου. Παίρνοντας αποφάσεις σε πραγματικό χρόνο, κατανοώντας γιατί είναι σωστές ή λάθος, ή δοκιμάζοντας ενναλακτικές προσεγγίσεις, χωρίς να ρισκάρει την ακεραιότητα του ασθενούς, αποκτώντας όμως πολύτιμη γνώση και εμπειρία στο αντικείμενο του. Φανταστείτε μία εκπαιδευόμενη σε ένα διαστημικό πρόγραμμα, η οποία εκπαιδεύεται πάνω σε σύνθετα και ευαίσθητα μηχανήματα. Μπορεί να δοκιμάσει τα πάντα, καθώς μία λάθος απόφαση δεν θα φέρει την καταστροφή, όπως πιθανότατα να συνέβαινε στην πραγματική ζωή. Ένας καινούργιος κόσμος εκπαιδευτικών πρακτικών, μέσω του οποίου οι σπουδαστές αποκτούν καλύτερη κατανόηση του αντικειμένου τους και των καταστάσεων που μελλοντικά θα συναντήσουν, μέσω ακίνδυνου trial and error.

Ζήτω Ο Βασιλιάς

Γινόμαστε μάρτυρες μίας εποχής που αλλάζουν τα πάντα. Καταστάσεις που θεωρούνταν σταθερές, είναι ζήτημα ημερών να μεταβληθούν, συχνά με πρωτοφανή αποτελέσματα για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Σε αυτή τη συνθήκη, ας εστιάσουμε στην εξέλιξη, με κατεύθυνση πάντα την καινοτομία για το σύνολο. Και καθώς θα εξελίσσεται η εκπαίδευση, θα ακολουθήσει και ο υπόλοιπος κόσμος.

Στη συχνότητα... των social!

share it!
Scroll to Top